Çocukça

Üç dalavereci, kahvecinin terasında, masa masa dolaşıyorlar. Yetişkinlere yaratılmış alanda oyun bulmak hiç de kolay olmuyor. Masalar arasında ekiple dönme dolaşma sırası teki bağırıyor: “Bakın balkon var!” (Balkon dediği, terasın gölge olsun diye üstü kapatılmamış kısmı).

Hemen ikisi annelerin masasına aceleci bir bakış atıp, çıkıntıya fırlıyor. Teki geride, tam akıllarındaki balkonun başladığı yer çizgisinde, bir annelere bir arkadaşlarına bakıyor. Kafası karışmış. Hata yapmaktan korktuğu kadar diğer ikiye içerlemiş: “Anne balkona çıkıyorlar!” diye annelere doğru bağırıyor. Şikayetçi ama umutlu…

Anneler dedikodunun zirvesinde, ufaklıklara bakıp kafa çeviriyorlar.

Üçüncünün aklı hâlâ karışık. Kendi koyduğu ama annesine ait sandığı kuralı yenemiyor. Bekledikçe de arkada kalıyor ya, kaçırıyor ve sıkılıyor. Altı saniyeden kısa sürede, kendi hükümetini sonraki cümleyi söyleyerek deviriyor: “Anne, ben de çıkıyorum!”.

Anne kafasını sallıyor ve çizgi geçiliyor.

Kendi boyuna göre iki adım öne gidince, tekrardan üç kişi oluyorlar. Nitekim sekizinci saniyede, balkonda durmaca oyunu, çok sıcak olduğundan iptal ediliyor. Masaların etrafında dönmek için geri giriyorlar… Üçüncünün aklı çok karışık.

Diyorum ki çocukça işler bunlar: Varı yoğu belli olmayan, diş doldurmayan ama küpüne keskin. Dikkat etmek, en çok da ön yargını olmamak lazım. Anlamak ya da anlatmak…

Anladın sen.

Ne düşünüyorsun, paylaş..

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s