Berduş

Ne kadar zamandır sokaklarda yaşıyorsunuz?

Otuz yaşımda kaçtım evden. 3 yıldır sokaklardayım..

Anlayamadım?

Anlaması güç gerçekten de ama doğru olan cevap bu.

Yetişkinken nasıl evden kaçılır?

Tanıdığım insanlardan ve onların yanındaki benden uzaklaşmam gerekiyordu. Beklentileri karşılayamadığımdan gitmeye karar verdim.

Yeni arkadaşlar yapsaydınız?

Kendimi nasıl anlatabileceğimi henüz anlamadığımdan, o bana uygun bir seçenek değildi. Denedim elbette ama beceremedim. Yeni gelenler içimi gördüklerinde gitmeyi tercih ettiler. O vakit, gidişlerde duyduklarımı ve söylenmeyenleri sıraladığım bir listem bile vardı… Çok şükür zamanla açlıktan unuttum.

Acaba evi terk etmek yerine taşınsa mıydınız?

Yok, o zaman çalışmam gerekirdi.

Ne iş yapıyordunuz?

Ya yanlış anlaşılma olmasın, hiç çalışmadım ben. Bir türlü ne yapmak istediğimi bulamazdım, bana bulunanları da yapamazdım. Sevimsiz bir kısır döngüydü iş konusu… Çalışma mecburiyetinden de kaçmaya karar verdiğimde, planımı yaptım ve evi terk ettim.

Plan ne idi?

O zamanda bir kadından hoşlanıyordum. Yanlış zamanda bir araya geldik. Mekânımızı da denk getiremedik. Peşinden gitmek istedim, bir türlü yetişemedim… İşin içinden çıkılamıyordu bir türlü. Aslen ilk öyle oluştu fikir. Soruna çözüm bulmam gerekiyordu. O vakit de kayıp yıllarımın dördüncüsüne denk geldi…

“Eee, Sonra?”

Birşey olmadı. Aklıma hiçbir şey gelmedi. Çok yıldım kavuşmaya çalışırken.

Bana pek gülmüşlerdi o ara… Bir noktadan sonra utanç verici oldu. Sevdiğimin gözünde küçülttüm kendimi. En sevmediği şey çekiştirilmekti ki en kötüsü de o oldu… Derken kendimi ortadan kaybolmayı dilerken buldum. Çaresi var mı derken yandı ampül.

Yanıma bir çanta eşya alıp gitmeye karar verdim.

Çantada ne vardı?

Çantanın içinde bir fener, içi ıvır zıvır dolu kilitli bir kutu, sevdiğim kadının gülen bir fotoğrafı, en sevdiğim kitap ve de bir piknik poşet kadar çekirdek kahve vardı.

Neden bunlar vardı ve o gün yanınıza aldıklarınızdan kaçı hâlâ sizinle?

Açıkçası, çanta yapma fikri de pek bana göre değilmiş ki tam planlayamadım. Elim boş da evden çıkmak istemedim çünkü yanımda sahip olamadığım değerleri taşıyasım vardı. Şöyle izah edeyim:

Fener’i annemin bana söylediği bir cümleden dolayı yanıma aldım. Bana zamanında “El feneri ile iz takip etmek gibisin” demişti. Bir takım izler takip edersem kendimi bulabilirim sandım ama fenerin pili iki günde bitti. Zaten sokaklarımız sandığımız kadar da kirli değilmiş. Anılarınızın olduğu yollara girmediğinizde ortalık pırıl pırıl…

Baktım kendimi arama işi olacak gibi değil, benden yadigar ıvır zıvırların dolu olduğu kutu’yu elden çıkarmaya karar verdim: Denize attım. “Bir nesneyi denize atmak, arındırır” dendiği kalmış aklımda… Doğru mu yanlış mı bilemeyeceğim. Tak tuk ses yaptığından taşıması bir hayli güç oluyordu ve tabii ki anahtarını da yanıma almayı unutmuşum. İçinde ne vardı pek emin değilim.

Sevdiğim kadının fotoğrafını sandığımdan çok daha kısa bir sürede harcadım. Belki ikinci ayımdı, benle dalga geçtiğinden, yedim. Ben duygularıma doyamazken O aralıksız bir şekilde mutlu duruyordu, gıcık kaptım…

Kahve çekirdekleri poşeti, poşet geri dönüşmeye başlayana kadar komple cebimdeydi. Her sabah uyumadan evvel itinayla sayımını yapardım. Mal varlığımın takibini evsiz olduğumda daha kolay yaptığımı itiraf etmeliyim. Henüz hiçbir tanesini yemedim ama cebimden düştükçe azaldılar. Pilsiz feneri de çoktan bir ağaç dibine gömmüştüm. Düşürdüklerimi arayıp bulamadım…

Kitap. Kitabı her gece bir kere okurdum. Bir akşam uyandığımda gitmişti. Ya biri aldı ya da o da kaçtı… Bugün aklımda kaldığı kadarı ile kendi kendime tekrarlıyorum. Nitekim insanlar aklımdan okuduğumda çok rahatsız oluyorlar. Ara ara tekrarlayarak, onları daha az rahatsız etmemeye özen gösteriyorum…

… Pişman oldunuz mu?

Aklıma bile gelmedi. Kendimi hiç hissederdim. Hiç oldum. Bence bana çok yakıştı.

Sizi görüp yardım etmek isteyenler oluyor mu?

Çok şükür nadiren. Görünmeyi hiç istemiyorum. Siz neden benle konuştunuz ona bile şaşkınım..

(16.12.12 derlemesi)

 

Berduş” üzerine bir yorum

  1. Geri bildirim: Berduş II – Unutulan

Ne düşünüyorsun, paylaş..

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s